Sjelesorg / samtale

I kyrkja er praksisen  med og moglegheiten for sjelesorg  viktig. Det inngår i utdanninga til mange kyrkjelege medarbeidarar, t.d. prestar og diakonar. Men ordet sjelesorg er uvant for mange. Lett å tenkje at det har noko med sorg å gjera. Nei, ordet kjem  frå tysk og handlar om omsorg, ikkje sorg. Omsorg for sjela, altså.  Men ein kan sjølvsagt også tala om sorg i sjelesorg.

Johan Arnt Wesaas har tre kriteriar for dette: det skal skje i ei kristen kontekst, det skal handle om sjela eller det indre livet, og samtalen skal vera konkret og personleg.

Ei sjelesorgsamtale kan handle om det meste. Ei treng ikkje vera kristen for å gå til sjelesorg, og ein treng ikkje gå til sjelesorg for å tala om kristne tema. Men om ein ynskjar, kan man og ta opp dette. Ei samtale kan ein ha ein gong eller fleire gonger. Ei samtale bør til vanleg ikkje vere lenger enn ei time.

I sjelesorga har prest eller  anna person teieplikt. 

Sjelesorg treng ikkje vere hos ei fagperson. Ei samtale med eit familiemedlem eller ei person ein har tillit til er ofte veldig bra. Personlege eigenskapar er viktige , men  det er gjerne personar i  kyrkja og helsetenesta som har lovbestemt teieplikt.

I nokre høve treng folk fagleg hjelp av t.d. psykiater, lege eller  psykolog. Ikkje ver redd for å ta kontakt med helsevesenet.

Alle tema kan tas opp i ei sjelesorgsamtale, om dei handlar om livet, om personlege ting. Men har vi ei fysisk ting går vi naturleg nok til legen.

Mange kan tenkje at det høyrast veldig alvorleg å be om sjelesorg. Men ein treng ikkje kalla det sjelesorg, ein kan t.d. be om ei samtale om noko kvardagsleg.

Velkomen til samtale og/eller sjelesorg!

Tore S

Mer om samtalen...

En del av prestens arbeidsinstruks er at en skal ha sjelesorg og samtaler med folk som ønsker dette. Mange prester trives bra med denne oppgaven, og setter pris på å bli spurt om dette. Men min erfaring at svært få spør . Fra gammelt av var terskelen kanskje høy for å spørre presten. I dag burde terskelen være mye lavere. Selv har jeg en opplevelse av at mange prester er flinke til dette.Det jeg tror kan være noe som folk tenker, er at samtale med prest må handle om "kristelige" ting. Og i noen tilfeller tror jeg og at folk er redd for å bli eller føle seg fordømt.Særlig hvis man ikke har levd et A4-liv.

Selv synes det er et tegn på tillit at man blir spurt om å ha en samtale. Selv mener jeg en samtale godt kan være helt uten å berøre "kristelige" temaer, jeg tenker at hvis ikke den du snakker med selv tar opp disse temaene, så dropper vi det. Ofte er det folk tidvis trenger, er at en annen person rett og slett lytter til ens egen livshistorie og tanker om livet. Man kan jo prate med en venn eller et familiemedlem, men i noen tilfeller kan det være greit å snakke med en utenfra. Og prester har også taushetsplikt. 

Når du kommer til en ny kommune, så er man gjerne opptatt og bli kjent med ei ny bygd, og da er det også fint å høre litt om bygda en har bosatt seg i. At folk kan fortelle om livet i bygda , om tidligere tider, og om bosetning i grender og på heia . Så samtale kan være mangt. 

Ta gjerne kontakt!

Tore